2. Wieża Bartosa

„Wieża jest lufciasta, psychiczna i groźna; może strząsnąć śmiałków, którzy pragną wedrzeć się do jej wnętrza” — ostrzegał w jednym z pierwszych wydań Przewodnika po Murkach N.N. Wieża Bartosa (na rys.  ozn. a), jeden z najbardziej ponurych obiektów wspinaczkowych w Trójmieście, wznosi się pośród ogródków działkowych na końcu ulicy Litewskiej, naprzeciw Przeróbki, od której jest oddzielona Martwą Wisłą. Najwygodniejsze dojście pod Wieżę prowadzi ze skrzyżowania ulic Siennickiej z Długimi Ogrodami i Elbląską (20 min.).

Położenie Wieży Bartosa: a.

Przy wejściu do Wieży korzysta się zazwyczaj z dróg Po piorunochronie przez okno w ścianie południowej lub Przez okap (drugi wariant jest groźniejszy); do wewnątrz można też stosunkowo łatwo dostać się przez okna na ścianach północnej i zachodniej. Z wnętrza Wieży najwygodniej jest zjechać — lina niezbędna.

Ściany Wieży są w większości bardzo lite — częściowo kruche są tylko pokryte tynkiem ceglane „trójkąty” z oknami. Sterczącym ze ścian rozmaitym żeberkom i drutom ufano w poprzednich latach niemal bezgranicznie.

Drogi nie przystosowane bądź nie chodzone dotąd z dolną asekuracją oznaczone zostały symbolem „!”, pozostałe użyte przy opisach hakówek symbole literowe wskazują na sprzęt potrzebny do przejścia każdej z nich: „R” — rynny; „L” — listki, łyżki, knife; „J” — jedynki; „K” — cienkie i wytrzymałe pętle, np. kevlar; „Pt” — pętle do asekuracji; „Sh” — skyhooki.

Ściany zewnętrzne

Wieża Bartosa — ściany zewnętrzne (20 m).

1. Po piorunochronie, II+. Po rachitycznym piorunochronie pionowo do góry.
   1. Dojście przez kiwające się stalowe „żeberka” do okna na ścianie południowej. Nieprzyjemna ekspozycja, zważywszy, że drogę pokonuje się zwykle bez asekuracji.
2. Filar Reginii, A1 [RKPt]. Można korzystać z obu ścian filara.
   1. Dojście do okna na ścianie południowej od Filara Reginii. Droga ma znaczenie jedynie jako wycof z filara.
3. Prawą częścią ściany, A2 [KRPtJ]. Przydatne 2 jedynki lub knify i ewentualnie 1 skyhook. Na drodze znajduje się pięć dobrych punktów asekuracyjnych.
   1. A2 [KRPt]. W środkowej części ściany należy odbić w lewo, skąd albo: przez okno z klapką do wnętrza Wieży, albo: środkiem ściany do samej góry. Kluczowe trudności znajdują się w dolnej części drogi.
4. Przez Tłumik, A2 [RLKPtSh]. Najtrudniejsza z hakówek na Wieży, konieczne skyhooki do krawądek.
   1. Lewą połacią północnej ściany, A2 [RLKPt]. Wyjście prawą częścią wschodniej ściany.
5. Aż tu nagle… szjeeet, VI.2+ [!]. Środkiem północnej ściany — start z lewej „nogi” Wieży (najwygodniej zacięciem wewnątrz), skąd dojście do kłębowiska prętów, trawers w prawo w okapie i wyjście do okna. Od okna nieco na lewo od środka na wierzchołek.
6. Szalone Preludium, VI.4+ [!]. Prawą częścią północnej ściany, nie wolno chwytać za jakiekolwiek pręty. Powyżej metalowych żeberek nie jest dozwolone korzystanie z krawędzi filara. Droga przed oberwaniem kluczowego chwytu miała trudności VI.4.
7. Lewym skrajem zachodniej ściany po prętach, V.
   1. Dojście do okna, V. Na wysokości metalowych żeberek przewinięcie przez filarek i dalej przez żeberka do okna.
8. Kaskada Dziurek, VI.2.
9. Prawą częścią ściany, A1 [RKPt]. U góry należy wyjść do trójkątnego okna. Po podkuciu jesienią 1991 drogę prawdopodobnie da się przejść klasycznie.
   1. Wariant, A1 [RKPt].

Ściany wewnętrzne

Wieża Bartosa — widok z dołu.

10. Przez okap, VI A0. Wewnętrzną częścią południowo-zachodniego filara do stalowego drutu, trawers po pętlach w suficie (4A0), dojście do pręta na krawędzi „lejka” i przewinięcie przez okap (V+) w jego (uwaga) południowo-wschodnim zacięciu. Zacięcie to można również osiągnąć dochodząc sufitem po starcie z innych filarów; zwiedzenie całego okapu zapewnia natomiast droga Sufit.
11. Sufit, A1 (miejsce A2) [KPt]. Droga biegnie wokół ujścia „lejka”. Miejsca A1/A2 i A2 (różne w zależności od kierunku wspinania) zaznaczone są na rysunku.
12. Absurd, A1/A2 [KPtJ!]. Wejście do Wieży środkiem zachodniego „stoku lejka”. Pod okapem wiąże się węzeł na pręcie wystającym z okapu, na wyjściu konieczne są dwa bardzo cienkie haki.
13. Wejście do Wieży przez północno-zachodnie zacięcie lejka, A1 [KPtL!]. Krucho, na wyjściu potrzebne cienkie haki (jedynka lub knife), przydatna jest też długa i cienka „łyżka”.
14. Wejście do Wieży przez północno-wschodnie zacięcie, A1.
15. Lewym zacięciem po drabince, II.

Wieża Bartosa — widok z góry.

16. Środkiem przez okno, VI+ [!]. W połowie środkowego segmentu trawers w prawo.
17. Ryski, A1 [RLKPt]. Ostatnia przepinka wyciągająca.
18. Zacięcie Bartosa, VI.1+ (1A0), lub VI (3A0), lub A1 [RKPt]. Finezyjna zapieraczka. Miejsca A0 znajdują się w połowie każdego segmentu: w pierwszym segmencie używa się wątłej pętelki w rysce, w drugim korzysta się z własnej pętli wieszanej na stalowym pręcie, w trzecim natomiast z pętli na stałym haku. Azerowania w pierwszym i drugim segmencie można uniknąć (VI.1+), okap natomiast nie został jeszcze pokonany klasycznie. Przy przejściu z dolną asekuracją można wykorzystać miejsce na kostkę w rysce dolnego segmentu.
19. Środkiem przez okno, VI. Wariant bez użycia metalowych elementów wystających ze ścian ma trudności VI.2.
20. Zacięcie Beaty, VI+ lub A1 [RLPtK].
    1. Betonowe Skarpetki, VI.2. Jak Zacięcie Beaty, ale bez korzystania z ryski.
21. Wyzior, V+.