Topo > Murki Brętowskie (zobacz opis dojazdu)

1.6. Łuki (Słoneczny, Most w Dolince)

Położone w dolinie ograniczającej osiedle „Morena” Łuki są najwyższym z murków brętowskich (10 m). Most ten był w ostatnich latach stosunkowo rzadko odwiedzany — być może dlatego, że ściany Łuków są w dużej części kruche, a bardzo lite są tylko ich kilkumetrowe fragmenty. Znajdują się tu jednak ciekawe, historyczne drogi oraz potężne, poprzecinane hakówkami okapy. Początkowy okres eksploracji Łuków przypadł na lata triumfów techniki sztucznych ułatwień, stąd większość tutejszych dróg to dawne hakówki.

Ścianami czołowymi nazwane zostały te ściany obu Łuków, które „patrzą na siebie”. Ich dolna część jest pionowa, wyżej nieco przewiesza się, tworząc pierwszą, niewielką przewieszkę wyprowadzającą na balkon. Nad balkonami pochylają się pod kątem ok. 135 stopni efektowne Okapy ścian czołowych. Drogi przez nie prowadzące, mimo że są stosunkowo łatwe i w części bardzo kruche cieszą się — raczej zasłużenie — opinią „murkowej klasyki”. Sam betonowy okap jest lity, chociaż powyżej jego krawędzi znajduje się (szczególnie po deszczu) niezliczone bogactwo sypkiego żwirku, kamyczków i trawek — pobudzane do ruchu zwisającą wędką.

Asekurować można się z barierki (niezbędna bardzo długa pętla i pętle kierunkowe) lub (z dreszczykiem) z betonowych pipantów na krawędzi — najlepiej z kilku.

Łuk północny

Łuki — Łuk północny od wschodu (10 m).

1. Mały Dülfer, VI. Start prawym filarem, skąd trawers do początku ceglanych gzymsów, następnie korzystając z prawego z nich do góry.
   1. Łatwy Prawy Filar, VI+. Prawym filarkiem do wielkiej klamy, skąd wyjście w lewo do gzymsu.
   2. Trudny Prawy Filar, VI.1+. Jak Łatwym Prawym Filarem, ale z klamy na krawędzi jeszcze dwa przechwyty wyżej i dopiero wtedy sięgnięcie do prawego gzymsu.
   3. Po dojściu do gzymsów środkiem ściany, VI.
2. Prostowanie Małego Dülfera, ok. VI.3, krucho. W dole wprost pod gzymsy, dalej ściśle między nimi (nie wolno za nie łapać) i w górze środkiem ścianki. Odpowiednik Super Świrów na południowym Łuku.
3. Ballada o Weronice, VI.3+. Start do drogi znajduje się pomiędzy lewym filarem a lewym gzymsem ściany wschodniej (między Odmiennymi Stanami Buły i Prostowaniem Małego Dülfera). Dalej ścianką pomiędzy wspomnianym gzymsem a filarem prawie do krawędzi balkonu ściany czołowej. Stąd w prawo na ściankę pomiędzy gzymsami i jej lewą częścią do góry.
4. Odmienne Stany Buły, VI.2. Droga biegnie ściśle filarem; wyjątek stanowi jedynie odciąg na prawej ścianie, mniej więcej w połowie drogi.
   1. Lewy filar, VI.1+. Dojście do lewego gzymsu Odmiennymi Stanami Buły i dalej dowolnie na balkon ściany czołowej. Bardziej wartościowe, chociaż nieco trudniejsze jest wyjście bez chwytania się prawego gzymsu i krawędzi filara.
5. Niedzielne Igraszki, VI.2. Kombinacja Odmiennych Stanów Buły z kluczowymi trudnościami To nie tak tirli-tirli.
6. Pola Minowe, VI.2+. Połączenie dołu Odmiennych Stanów Buły z wyjściem Starymi Pershingami (opis przy Pershingach).
7. Trawers ściany czołowej, VI.1+.
8. To nie tak tirli-tirli, VI.2+. Droga prowadzi prawą połacią ściany czołowej; istotne jest to, że nie wolno używać filara ściany ani chwytów z Pershingów. W górze (na półce) krucho.
9. Pershingi, do balkonu VI, dalej VI.1. Środkiem ściany po wyciągających przechwytach i dalej przez małą przewieszkę na balkon. Z balkonu można statycznie przejść Wielki Okap następującymi wariantami (od lewej):
   1. Lewym ograniczeniem, IV-. Po cegłach i betonie, bardzo krucho i bez przewieszenia.
   2. Lewym skrajem okapu, VI.1/1+. Po płytowym betonie.
   3. Tam gdzie skakał Bartos, VI.1. Statycznie.
   4. Środkiem okapu, VI.1. Razem z dołem Pershingów daje to tzw. Całe Pershingi.
   5. Na prawo od środka, VI.1/1+.
   6. Prawym skrajem okapu, przez przewieszone cegły, IV+.
   Osoby wysokie mogą dosięgnąć do półek nad krawędzią okapu. W wielu miejscach można pokonać okap dynamicznie, skacząc do wspomnianych półek. Po wyjściu dowolnym wariantem nad krawędź okapu dalej w górę łatwym, lecz — zwłaszcza na początku sezonu i po opadach deszczu — sypkim terenem.
10. Gdański Plemnik, VI.3+. Droga prowadzi po małych chwytach nieco na prawo od lewego filara ściany czołowej. Chwytanie się filara jest niedozwolone, podobnie jak używanie większych chwytów z prawej strony. Na dole nie wolno używać większego chwytu z lewej (tylko charakterystycznego chwytu z dwoma dziurkami).
11. Zanikowe Przymiarki, VI.1+. Start nieco na prawo od filara, przejście na filar i korzystając ze ścianki po prawej wyjście przez przewieszkę do góry.

Łuki — Łuk północny od zachodu (10 m).

12. Polowanie na Karaluchy, VI.2+. Ściśle lewym filarem ściany czołowej.
13. Wariant Kuny-Górnego, VI.1. Start prawym filarem zachodniej ściany, dojście do prawego z gzymsów, następnie korzystając z niego i krawędzi filara wyjście na balkon ściany czołowej (nieco krucho).
14. Słone Paluszki, na dole VI-, potem łatwiej. Start lewym filarkiem zachodniej ściany; na wysokości początku dwóch ceglanych gzymsów trawers w prawo i dalej środkiem ściany (nieco krucho) w górę.
    1. Słone Paluszki Wprost VI.1. Dojście do dwóch ceglanych gzymsów wprost od dołu.
    2. Lewym filarkiem nieco wyżej i trawers w prawo do gzymsów.
    3. Trawers na balkon ściany czołowej, III+ (VI-). W 2/3 wysokości ściany (mniej więcej) — krucho!
15. Buła Techniczna, VI.1. Wejście pod łukiem, przewinięcie do odciągu położonego mniej więcej na wysokości górnej krawędzi balkonu. Chwytów na filarku można używać tylko jako stopni. Dalej wprost w górę. Istnieje też nieco trudniejszy wariant wyprowadzający spod przewieszki dopiero na wysokości dużej półki w „suficie”.
16. Kruchą ścianką, II.
17. Hakówka na suficie, A2 (bardzo krucho). Bez wątpienia najbardziej ekstremalna hakówka na Brętowie — wiszące „szafy” i „telewizory” od wielu lat skutecznie odstraszają amatorów powtórzeń.

Łuk południowy

Łuki — Łuk południowy od wschodu (10 m).

18. Otrębówka, VI. Do początku gzymsów dojście od lewego filarka. Następnie prawym gzymsem na balkon ściany czołowej, skąd nieco na lewo od prawego ograniczenia wschodniej ściany na wierzchołek.
    1. Środkiem wschodniej ściany, VI lub VI.1+ (zależnie od wariantu). Do dwóch ceglanych gzymsów dojście wprost od dołu (VI.1+) lub trawersem od lewego filarka (V+). Gzymsami wprost w górę, dalej przez dwie hakodziury na litej ściance do góry (VI). Na wyjściu krucho.
    2. Super Świry, VI.2/2+ Na dole wprost pod gzymsy, dalej jak poprzednim wariantem, ale bez chwytania się gzymsów.
19. Świry, VI.2. Do początku gzymsów wprost z dołu. Dalej lewym gzymsem (nie wolno dotykać prawego) do miejsca, gdzie zaczyna się on kłaść. Stąd dowolnie w górę — nieco krucho. Wariant łatwiejszy (ok. VI.1+) polega na dotrawersowaniu do początku gzymsów z lewego filarka ściany (początek Otrębówki) i dopuszcza również użycie prawego gzymsu.
    1. Wielki Dülfer, VI.2. Pod lewym gzymsem aż do jego końca. Krucho.
    2. Wyjście do góry z najwyższego punktu łuku, VI.2.

Łuki — Łuk południowy od zachodu (10 m).

20. Łzy Sołtysa, VI.2+. Wejście na balkon lewym skrajem ściany czołowej (bez chwytania za filar).
21. Direttissima, VI.1. Ściana czołowa w swej lewej części jest lita, zaś w prawej krucha i spękana. Granicą jest pionowe pęknięcie, „obryw”. Obrywem tym — pod koniec bardzo krucho i emocjonująco — na balkon (IV). Z balkonu (kruszyzna!) można przejść okap górną częścią Otrębówki (V) lub jednym z następujących wariantów (od lewej):
    1. Lewym skrajem, V+. Silnie przewieszone i luźne cegły. Niewiele powtórzeń.
    2. Na lewo od środka, VI.1.
    3. Środkiem okapu, VI.1. Droga prowadzi wyraźną depresją w okapie. Wyżej depresja zanika (warstwowe rzęchy).
    4. Na prawo od okapu, II. Obejście spiętrzenia okapu łatwym i kruchym terenem.
22. Prawy filar ściany czołowej, II. Kruchym i nieewidentnym filarem ściany czołowej na balkon.
23. Środkiem, średnio II–III. Wycena nieprecyzyjna ze względu na częste obrywy.
    1. Trawers nad łukiem, IV+. Prawym, zanikającym gzymsem; kłopotliwa asekuracja, krucho.
24. Hakówka, A2.
25. Hakówka, A2.

[ Zobacz: Łuki (Słoneczny, Most w Dolince) w Galerii ]